ΜΑΡΙΑ ΝΑΚΟΥ: «ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΑΩ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ»

on .

Όταν την πρωτοείδα να παίζει, στην παράσταση «Δεν είμαι αυτός που γερνάει μαζί» μου, εντυπωσιάστηκα από το πώς μια τόσο νέα κοπέλα καταφέρνει να εισχωρεί αβίαστα στην ψυχή μιας μεσήλικης τρανσέξουαλ και να πείθει τον θεατή με την -απογυμνωμένη από θεατρικές συμβάσεις- αλήθεια της. Η Μαρία Νάκου είναι μια όμορφη, ταλαντούχα ηθοποιός  με ήθος και πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις. Κάποιες από αυτές τις μοιράστηκε μαζί μας στη συνέντευξη που ακολουθεί…

Το θεατρικό έργο «Δεν είμαι αυτός που γερνάει μαζί μου» του Αλέξανδρου Χούντα, στο οποίο υποδύεσαι μια τρανσέξουαλ παίζεται για δεύτερη χρονιά, σε μια εποχή που πολλές καλλιτεχνικές συνεργασίες  τελειώνουν…  πριν καλά-καλά αρχίσουν. Περίμενες ότι θα έχει τόσο μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό και πού πιστεύεις ότι οφείλεται η επιτυχία της παράστασής σας;

H αλήθεια είναι πως δεν ξέρεις από την αρχή πώς θα εξελιχθεί μια δουλειά στην οποία συμμετέχεις. Απλώς πιστεύεις σ’ αυτήν και ελπίζεις να πάει καλά! Το θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Χούντα είχε κάτι να πει… κάτι στο οποίο πιστέψαμε πολύ όλοι οι συντελεστές κι έτσι «δέσαμε» ως ομάδα. Περνάνε πολλά μηνύματα… κάτω από το χιούμορ. Το έργο αναφέρεται στην αγάπη, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις ιδιαιτερότητες. Και ο καθένας, πιστεύω, έχει κάτι να πάρει, με κάτι να ταυτιστεί. Συνταγή επιτυχίας μπορεί να μην υπάρχει, ωστόσο όταν κάνεις κάτι με πολλή αγάπη και δίνεις την ψυχή σου, ο κόσμος το εισπράττει.

Λόγω του συγκεκριμένου ρόλου φαντάζομαι πως  προσέγγισες αρκετά  την «ψυχή» μιας τρανσέξουαλ. Πώς βιώνει μια μεσήλικη τρανσέξουαλ τη μοναξιά; Ποιες σκέψεις και συναισθήματα σου «γεννήθηκαν» μέσα από αυτόν τον ρόλο;

Είμαι πολύ νέα και γυναίκα… Οπότε μου ήταν αρχικά δύσκολο να αντιληφθώ πώς νιώθει μια τρανσέξουαλ. Γι’ αυτό επικεντρώθηκα κυρίως στο ανθρώπινο στοιχείο. Την προσέγγισα, δηλαδή,  ως έναν άνθρωπο που γεννήθηκε σε «ξένο» σώμα και γι’ αυτό δέχτηκε μεγάλη καταπίεση  αλλά και κακία από τους συνανθρώπους της. Όμως, ωριμάζοντας, μετέτρεψε τον θυμό που είχε συσσωρεύσει όλα τα προηγούμενα χρόνια της ζωής της στο πιο ουσιαστικό συναίσθημα, την αγάπη.

Ο συγκεκριμένος ρόλος με έκανε να πιστέψω  -ακόμα περισσότερο- ότι είμαστε όλοι ίδιοι, παρόλο που στην κοινωνία μας υπάρχουν βαθμίδες, διαχωρισμοί και «βιτρίνες». Επιπλέον διαπίστωσα ότι οι περιθωριοποιημένοι  άνθρωποι, λόγω της μάχης που δίνουν με τον ίδιο τους τον εαυτό, δεν είναι ποτέ πραγματικά μόνοι τους…

ΦΩΤΟ: Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης

Τι σε ώθησε να ασχοληθείς  με την υποκριτική και ποια ήταν τα πρώτα σου ερεθίσματα;

Είμαι κι εγώ το κλασικό παράδειγμα μικρού παιδιού με τάσεις προς την υποκριτική. Δηλαδή, εξέταζα τον πατέρα μου, ως γιατρός, και έβγαζα πάντα διάγνωση, έκανα μιμήσεις  μπροστά στον καθρέφτη συνεχώς –κυρίως μου άρεσε να μιμούμαι γυναίκες μεγαλύτερων ηλικιών. Από πολύ μικρή παρακολουθούσα θεατρικές παραστάσεις με τους γονείς μου και πήγαινα πολύ συχνά σινεμά. Γενικά με μάγευε ο χώρος του θεάματος. Το μεγαλύτερο ερέθισμα, τελικά, ήταν η εσωτερική μου ανάγκη να εκφραστώ μέσα από την υποκριτική τέχνη.

Πώς αισθάνθηκες την πρώτη φορά που έπαιξες μπροστά σε κοινό (πότε, σε ποιο έργο κτλ) και πόσο μπορεί να επηρεάσει το κοινό την ερμηνεία σου;

Η πρώτη μου δουλεία ήταν ένας μικρός ρόλος στην παράσταση «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος». Έτρεμα σαν το ψάρι από το άγχος μου! Θυμάμαι ότι όταν μπήκα στην κουίντα συνειδητοποίησα πως όση ώρα έπαιζα δεν είχα πάρει ανάσα! Πάντως το άγχος θεωρώ πως αποτελεί το «καύσιμο» για έναν ηθοποιό, αρκεί βέβαια να μην τον παραλύει…

 

Διονύσης Στραβοράβδης, Μαρία Νάκου, Αλέξανδρος Χούντας

Ποιους ηθοποιούς θαυμάζεις και γιατί;

Θαυμάζω τους ηθοποιούς που ό,τι έχουν να πουν το λένε μέσα από τη δουλειά τους. Όσους δημιουργούν πάνω στη σκηνή και με «ταξιδεύουν» με την ερμηνεία τους, με πηγαίνουν στον προορισμό που επιθυμούν, με «βγάζουν» από την καθημερινότητά μου και με εντάσσουν στον δικό τους κόσμο… Κι όταν κατέβουν από τη σκηνή, τους θαυμάζω για την απλότητά τους…

Ποια ήταν η τελευταία φορά που έκλαψες σε ταινία;

Δεν θυμάμαι, αλλά κλαίω εύκολα σε ταινίες. Μπορεί να συγκινηθώ ακόμα και βλέποντας μια σκηνή ενός τούρκικου σίριαλ, αρκεί να μου προκαλέσει μία ανάκληση. Έχει να κάνει, δηλαδή, με το τι «κουβαλάω» εγώ… με αναμνήσεις και εμπειρίες.

Αν μπορούσες να επιλέξεις εποχή και χώρα. Πότε θα ήθελες να ζήσεις, πού και με ποιους θα ήθελες να μοιραστείς τη σκηνή ή… τη μεγάλη οθόνη;

Κάθε εποχή έχει τη δική της μαγεία και πάντα εκτιμάται ετεροχρονισμένα. Θα ήθελα να ζήσω πολύ το τώρα και το μετά και να ταξιδέψω στον χώρο και στον χρόνο. Να πάω κόντρα στο κατεστημένο, να δω διαφορετικά τη φύση, τη ζωή και την τέχνη.

Καλλιτεχνικά, θα ήθελα να μοιραστώ τη σκηνή και την οθόνη με ανθρώπους όπως ο Αλέξανδρος (Χούντας), ο Διονύσης (Στραβοράβδης) και η Μάρθα (Χαραλαμπίδου). Γιατί τα δύο τελευταία χρόνια μοιραστήκαμε πολλές ευτυχισμένες στιγμές και γιατί η ελευθερία της έκφρασης είναι πολύ σημαντική.